TERUG

HOME

 

 
the making of

 

Iets dat we ondertussen tot schade en schande geleerd hebben, is dat het veel beter is om boeken over whisky aan te schaffen in Schotland dan de whisky zelf. Whisky in België is goedkoper vanwege de hoge taksen en accijnzen in Schotland en gespecialiseerde boeken over whisky vind je in Belgische boekenwinkels maar met mondjesmaat. Daarom kijken we tijdens elke trip die we ondernemen eens rond in de boekenwinkels “over there”.

Dit heeft er al toe geleid dat we enkele pareltjes op de kop konden tikken. Niet alleen over whisky, maar ook over vuurtorens, geschiedenis en het land zelf.

Enkele van die pareltjes hebben we gevonden in “Roys Celtic House” te Bowmore, Islay. Namelijk “Old Islay” en “Looking back”. Beide handelen over Islay aan het begin van vorige eeuw, met tal van foto’s.

Al jaren smeulde het plan bij Werner om eens uit te zoeken waar die foto’s juist genomen waren. We hebben Islay ondertussen reeds verschillende malen bezocht en ondanks dat het geen echt groot eiland is, konden we veel foto’s niet direct plaatsen. Vandaar het project om diezelfde foto’s nu te nemen, op de zo goed mogelijk corresponderende plaats.

“En wijlle weg!”

 

Op 25 april 2007 zetten we terug voet op Schotse bodem. Eerste stop: Inveraray. Een klassieker. Ondertussen ben je toch al vlug anderhalf uur aan ’t rijden en is een “stop” welkom. De maag begint ook te knorren, maar dat lossen we op met “Highland mushrooms and haggis”. Met brood natuurlijk, want “chips” zouden te zwaar op de maag liggen tijdens de volgende etappe. Na het eten eventjes binnenspringen bij Loch Fyne Whiskyshop. Het laatste exemplaar van “Rare malts”, door Ulf Buxrud, aangeschaft. Eentje die ik moest hebben deze reis. Het was er niet zo druk en de jongens hadden zin in een praatje. Ze waren juist terug van de whiskyacademie in Bruichladdich, betaald door de zaak natuurlijk. Daarvoor hadden ze Campbeltown bezocht. Springbank. Aangezien we Springbank onlangs zelf bezocht hadden, konden we meepraten met de “grote jongens”. Dat was wel tof en het klikte. Zonder probleem haalden ze op onze vraag onder andere de nieuwe bottelingen van Balblair boven. De nieuwe verpakkingen zijn redelijk indrukwekkend en geslaagd. Volgens de recensies zou de inhoud ook best in orde zijn.

 

Wenkbrauwen werden gefronst bij onze aanschaf van een miniatuurtje Highland Park 25y, maar na wat uitleg over onze volgende Highland Park –clubtasting en ons clubgebruik om bij een iedere nieuwgeborene in de gezinnen een miniatuurtje cadeau te doen, stegen we terug in hun achting. Je moet weten dat, ondanks de winkel klein toont, hij een van de hoogst aangeschreven whiskywinkels wereldwijd is. Zoals ik terecht opmerkte, passeert vroeg of laat de hele wereld hier, maar dankzij taksen en accijnzen is het hier dus wel duur. (Ze hebben 21 jarige Springbank trouwens, 295 pond .)

 

 

Uiteindelijk nemen we afscheid, daar we nog verder moeten naar Tarbert. Nog één uur en twintig minuten rijden. Dat lijkt niet veel, maar we zitten wel volop in de Highlands. Achter een vrachtwagen of ander traag voertuig betekent dit al gauw een half uur extra, daar inhalen hier niet zo evident is. En dan is dit nog een tweevaksbaan!

Ik heb echter het geluk om met een goede chauffeur mee te rijden en zonder problemen zitten we twee uur later aan tafel in het haventje van Tarbert. Deze keer hebben we geen whisky meegebracht vanuit België, maar dat lossen we op door samen te leggen voor een fles “Black Bottle” uit de COOP in Tarbert. Kwestie van een slaapmutsje bij de hand te hebben.

 

 

Het weer is schitterend en de dag nog lang niet ten einde, dus besluiten we om nog een eindje de landtong van Kintyre op te rijden. De wegwijzer die we volgen brengt ons naar de Arran –ferrystopplaats. Tja, hier zijn we al geweest. Nog een wegwijzer naar Skipness Castle. Doen? Doen!

Langs de zee, met uitzicht op Arran en Lochranza, rijden we naar Skipness

 

 

 

 

 

Een onooglijk klein dorpje, in een bocht naar het binnenland toe. Eens gepasseerd is er een parkeerplaatsje onder de bomen, met een aangegeven weg naar het kasteel. De woning aan het begin van de laan is heel pittoresk. Zeker met die kleurexplosie van een reusachtige rododendron, die het praktisch overkoepeld.

 

 

 

 

Het kasteel zelf is een verrassing. Ongelooflijk mooi gelegen aan de zee tussen Kintyre en Arran. Volgens mij is hier het woordje “kleurenpracht” uitgevonden.

 

Een tel later staan we op het dak naar Arran te kijken. De maan is al zichtbaar, wat het geheel iets sprookjesachtig geeft.  

 

 

 

 

Verderop ligt nog een ruďne. “Skipness chapel”. Oké, het heeft wel niet veel met “whisky zuipen” te maken, waar men ons van verdenkt als we naar Schotland gaan, maar dit is kicken man! Alleen op de wereld, naar de “Jan Van Gent” kijken, die achter de vissen duikt.

Het is al donker als we terug in Tarbert aankomen. Nog “a pint of cider” en dan ons nachtmutsje. Black Bottle. Beetje rook en banaan, en net als je denkt dat de scherpte van jonge alcohol in je keel gaat grijpen, wordt die helemaal weggeduwd door de ongelooflijke zachtheid van de grote portie Bunnahabhain die in deze blend zit. Roomzachte afdronk, wat dit een gevaarlijke whisky maakt … .

 

 

VOLGENDE PAGINA